Kategori 
02 Şubat 2008
Aylardır “kediiii.. kediiii” diye sayıklıyorum. Üç gün önce sabah kapıyı açtım. Kapının önünde duran bir kediyle gözgöze geldim! İnanamadım! Buralarda sokak hayvanı görmek geceyarısı gökkuşağı görmek gibi bir şeydir. Hemen bir kutu tonbalığı açtım. Hapur hupur yedi kedicik. Mamalar aldım, geniş bir kutuyu döşeyip kilimlerden yuva yaptım.
Her gün sabah akşam gelip yiyor mamasını. Bugün yuvasına da girmiş. Sadece bir kez gördüm onu ama aramızda bir bağ var 
Çok mu iyimserim? Bilmem.. Ama çok mutluyum!!! Sütün bile donduğu bu soğuk günlerde umarım nazar değmez, gelmekten vazgeçmez…
